Met tranen in mijn ogen schrijf ik dit. Mijn hart vervuld zich met een ongekende emotionele uitbarsting om de informatie die ik te verwerken heb gekregen. Ik ga dit niet hard van de daken schreeuwen, want het gaat verder niemand wat aan. Jullie mogen het stiekem wel vast weten. Canisius bracht mij het verlossende woord. Ik had het wel al verwacht, maar je moet het maar zeker weten he.. En dan de spanning als het verlossende woord komt.. Wordt dit de zoveelste teleurstelling of is het nieuws dit keer gewoon goed? Wat? Oh ik draal weer he.. nou hier komt het. Zit je? Pas op hoor, het zou een shock kunnen geven dit nieuws.

-ik mag wel appelstroop!!!- *jubelt, juicht en maakt vreugdedansje*

De exacte tekst:

Is appelstroop gluten-, lactose of eiwitvrij?
Ja, de stropen van Canisius zijn vrij van gluten, lactose en eiwitten.
.
Wordt er suiker aan de stropen toegevoegd?
Nee, stroop bevat alleen de vruchteigen suikers. Voor mensen met suikerziekte is de Peren-/Appelstroop het meest geschikte product vanwege de opbouw van de vruchteigen suikers.
.
Disclaimer: Willen alle zwartkijkers die dit bericht lezen zich onthouden van commentaar? Ik wil niet weten hoe snel ik op appelstroop uitgekeken raak of kan raken. Ik wil al helemaal niet weten wat er eventueel in zit wat ik ook weer niet mag hebben. Ik wil gewoon even blij zijn. Bij voorbaat dank!

Chaos… een andere beschrijving heb ik niet. Mijn hoofd, mijn leven, mijn huis… zelfs mijn honden zijn chaotisch en dat werkt dan weer extra aanstekelijk naar mij toe. Zelfs kleine dingen buiten mezelf kunnen me zo bezig houden dat het dagen en in mijn geval vaak ook nachten (tja was altijd al een nachtbrakertje…) Het voelt als elke dag vechten. Vechten voor behoud van wat me lief is.. vechten ook gek genoeg voor behoud van wat ik graag kwijt wil. Ik zal mijn gedrag moeten veranderen en dat is nu juist het moeilijkste wat er is. Maar vechten zal ik.

Mijn dieet was door een aantal externe oorzaken, waaronder een dikbuikige man met witte baard en rode muts… , een beetje in het slop geraakt. Woensdag weer naar Huib geweest en afgesproken dat ik na de oliebollen weer begin. Die drie dagen maakt nou ook niet meer uit. Het kost me moeite.. een dieet op zich al natuurlijk maar vooral het stukje suikervrij en koemelkvrij. Als ik even héél eerlijk mag zijn: alpro soja is het gewoon niet!! Geitenmelk is niet te zuipen. Geitenkaas gaat je bijzonder snel de strot uit hangen. Nooit, maar dan ook nooit had ik kunnen vermoeden dat "melkvrij" me zoveel moeite kosten zou. Ik drink nooit melk dus in eerste instantie leek het me dat het wel te doen moest zijn. Helaas, ik at achteraf gezien best veel yoghurt, pudding, optimel in welke vorm dan ook, yakult of aanverwante dingen…. En uitgerekend nu komt optimel natuurlijk met "control" iets dat ik geprobeerd heb en bijzonder smakelijk is, ervoor zorgt dat je op de lange termijn minder gaat eten (althans dat stelt de fabrikant) en waar niet al te veel kcal in zit. Helaas voor mij: het is gebaseerd op koemelkprodukten. De suikerstop is helemaal dramatisch. Ik merk dat ik gewoon héél erg ga zoeken in huis naar iets dat nog een beetje smakelijk is. Chips kan, maar zit weer erg veel zout in, en vooral ook veel kcal. Noten idem dito. En natuurlijk kan ik geraffineerde en toegevoegde onnatuurlijke suikers mijden.. ik hoef alleen maar alle ingeblikte, ingepotte en samengestelde soepen, sauzen, groenten, makkelijke maaltijden en zo… in de winkel te laten staan. Verse groente kan altijd, en ook in veel soorten brood zit geen suiker of melk. "lekkere" broodjes  zoals daar zijn de melkkadetten en croissantjes… ja die dan weer niet. En alsof ik nog niet genoeg chaos in mijn kop had… dit voegt wel weer lekker toe!! En ineens vraag ik me af waar mijn oude schriften gebleven zijn. Ik ben ooit nog veganist geweest, en toen gebruikte ik ook geen melkprodukten en voor zover ik het me kan herinneren, snoepte ik toen ook niet al te veel omdat er vaak gelatine gebruikt is in snoep. Dat had heel wat voeten in aarde.. maar was wel te doen. Toen..

Verder voel ik me… nog steeds regelmatig misselijk, op dit moment heb ik zo’n onbestemd gevoel dat ik zéér binnenkort erg verkouden ga worden door zo’n rauw gevoel achterin mijn keel waardoor ik behoefte heb om veel te drinken om de kriebel weg te halen. Je kent hem wel, droog en rauw, met lichte kuchjes. Kriebelt ongelooflijk en je hebt de neiging om constant mijn keel te schrapen. Morgen waarschijnlijk even over, om volgende week in alle hevigheid in de meest idiote hoestbuien los te barsten. Morgen maar even oscillococcinum halen om te proberen echte griep te voorkomen. Help me duimen, ik kan het nu echt even niet gebruiken namelijk.

Het lontje is kort, hoewel ik ook vaker denk: waar maak ik me toch druk om? (zelf)Reflectie is wel het sleutelwoord van deze fase denk ik. Ik slaap beter of liever gezegd beter door, wat nu een probleem wordt is ‘s-morgens bijtijds weer op.

Nu ja.. dat is het dan wel weer denk ik? En als je een suikervrij en koemelkvrij recept tegenkomt.. of denkt: heb je al gedacht aan? Dan hoor ik het héél graag….

Gisteren hebben we voor het eerst St Nicolaas gevierd met mijn nichtje. Merel is nu bijna 3 en besefte tot gisteravond het concept "Sint vieren" nog niet helemaal. Het kleine ding zit in één van haar fases. Overmatig verlegen als je aankomt en na een poosje ontdooit ze om hele shows weg te geven.

Het mintgroene pietenpakje dat mijn moeder bij drie repen chocola gescoord had bij C1000 deed het goed, en kleine Merel stond met regelmaat "tussen de schuifdeuren" om ons van een sintshow te voorzien. Ik ben weer bij met de sintliedjes kan ik vermelden.

het kind is inmiddels ingewijd in de sinterklaasperikelen. Ze weet van de vele kado’s, is schandalig verwend geworden en gelukkig toch wel een heel dankbaar meisje. Ook de kleine kado’s werden veelvuldig beroerd.

Wat mooi toch om zo jong, zo naïef en zo vrij van invloeden te zijn. Ik hoop dat ze nog lang zo mag blijven!

Het gaat super!! Ik begin het "suikervrije" steeds makkelijker te vinden, hoewel ik gisteren tijdens sinterklaasavond gewoon heb meegedaan en nergens op gelet heb. Resultaat: moe, hangerig en een opgeblazen gevoel. Daar was ik nou net een beetje van af.

De nachten zijn nog steeds behoorlijk onderbroken, dat komt ook door het vele waterdrinken omdat ik mijn lijnpoging tegelijkertijd maar ingezet heb. Niet te streng, heel gewoon en rustig aan. Wat me tegenvalt is het wegblijven van de zuivel. Ik schijn een oog te hebben voor dingen waar zowel zuivel als suiker in zit. Ik mis een beetje kaas over de pasta bijvoorbeeld. Maar ook: op zondag doen we na de puppycursus altijd "McSnacken" en terwijl ik Eilhlin vraag om een bananenshake voor me mee te nemen bedenk ik me dat dat dus suiker en zuivel is. Verdorie.. één van mijn grootste zwakte is softijs en daarvan gemaakte milkshakes… Verder wordt ik redelijk handig met het patroon.

Verder voel ik me rustiger, kalmer en dat was precies waar ik voor naar Huib ging. Opvallend is dat ik me ook rustiger voel in het donker en in kleine ruimtes. Ik liep altijd een "ronde" aan het eind van de werkdag (avond) in het asiel. Dat deed ik eigenlijk nauwelijks nog, omdat ik het niet prettig vond. Tegenwoordig loop ik weer braaf mijn ronde.

Verder valt er nog niet veel over te zeggen behalve dat ik woensdag weer terug moet (is een week vervroegd) en dan wel zie wat er de bedoeling is. Waar ik wel moeite mee heb, is te denken aan bijvoorbeeld mijn kruiden. Ik doe mijn best, maar vergeet ze nogal eens.

Morgen een dag van uitslagen. Een week letten op de lijn, hopelijk is er iets af nu. Daarnaast heb ik vrijdag bloed laten prikken voor schildklier, cortisol, diabetes, cholesterol e.d. en de uitslag zou er maandagmorgen moeten zijn. Ik ben heel benieuwd. En toch is het gevoel héél dubbel. Aan de ene kant hoop ik dat daar niks uitkomt en dat alles goed blijkt te zijn. Aan de andere kant hoop ik een verklaring te vinden voor hetgeen waar ik mee bezig ben. Jammer is wel dat ze niet bereid was nieren en lever te testen. Gelukkig heb ik enige tijd geleden een gratis niercheck besteld, dus ga die dan maar doen. 

Wat ik in elk geval hoop is dat de problemen snel over zullen zijn.

En weer voel ik me brak. Slecht geslapen, vaak wakker en vaak naar het toilet.

Volgens Bartjens zou ik als een gieter moeten afvallen en de weegschaal geeft… elke ochtend weer hetzelfde aan. En ineens breekt de zeepbel: mijn weegschaal gaat dus gewoon niet hoger… dit is het maximale dat hij aan kan geven en daarom val ik niet af. Ja ik val wel af, maar het startgewicht was erger dan erg dus. Ik ga dus op http://hondsbrutaal.valtaf.nl maar weer eens mijn dagboekje etenswaren bijhouden. Ook heb ik vanmorgen een afspraak gemaakt met de huisarts voor morgen dan doet ze gelijk even bloedprikken op werking van schildklier en cortex, en vermoedelijk even een heel riedeltje aan check-up achtige dingen.

Pfft.. het is mooi weer maar ik ben te moe om er iets mee te doen.. denk ik. En toch… ik ga zo maar even naar de Dobbeplas, een flink stuk lopen want dat is ook belangrjik!

Heb het idiote idee in een achtbaan te zitten. (fans van dit log weten dat ik daar voor geen goud in ga… wellicht voor mijn honden, maar niet voor goud!) Als ik omhoog ga dan valt het allemaal wel mee, maar ach en wee als ik me druk maak. Dan is het weer misselijk en hoofdpijn en andere ellende!! Bah!

De nacht was wederom redelijk onderbroken, een keer of vijf. Wel gaat het eten goed en daar ben ik blij om. Last ig is het wel, dingen die ik voor gewoon nam mag ik niet meer hebben. En je moest eens weten in hoeveel dingen suiker en zuivel zit… ik vergeet ook nog wel eens de voorgeschreven kruiden te nemen, hoewel dat steeds beter gaat.

Verder ben ik vooral moe. Brak zelfs… hoop dat dit snel overgaat!

Vrijdag leek het weer even voorbij. Ik ben dus ook gewoon naar Amsterdam gegaan om daar de stand op te bouwen bij de Winner (hondententoonstelling). Hoewel ik af en toe nog misselijk was en nog wel hoofdpijn had was het ergste voorbij. Het gevoel dat je aan het begin van een zeilseizoen kan hebben bij je eerste zeeziekte. Je bent wel over het ergste heen, maar gewoon nog wat troebel. Voor de mensen die nooit gezeild hebben: Het gevoel dat je hebt als je na een avond (veel) te veel gedronken te hebben en dan op tijd op moeten. Niet echt dronken, maar toch behoorlijk beroerd dus. Ook de lange theorieavond ging helemaal goed!

‘s-Avonds kon ik niet slapen. Ik wist dat ik vroeg op moest, maar het lukte dus niet. ‘s-Morgens dus niet opgestaan op de tijd die ik voor ogen had. Dat betekende concreet zonder ontbijt weg en dat terwijl ik toch al misselijk was. Bij de stand stond een tas met broodjes en krentenbollen, dus tijdens de defintieve opbouw snel twee minikrentenbollen achterover gedrukt. Aangezien de thee nog ver te zoeken was, snel een glaasje cola-light erachter aan. En die vielen gezamenlijk verkeerd. om 11.00 uur was ik al zo beroerd dat ik me afvroeg of ik de 16.00 uur ging halen. Niet dus! Ben om 13.00 uur na verschillende aanmaningen van mijn collega’s en té veelvuldig toiletbezoek in verband met diarree toch maar naar huis gegaan. Thuis de honden opgehaald en uitgelaten, en vervolgens bij mijn ouders neergestreken. Mams, die wist dat ik niet lekker was, was soep aan het koken. Dat ik nog even ging liggen… en dat dat tot 22.30 uur duurde. Intussen was de koorts weer terug en ik was gewoon niet aanspreekbaar. Mijn moeder schijnt geprobeerd te hebben mij wakker te krijgen. Niets… De honden schijnen waakzaam aan mijn ziekbed gelegen te hebben. Toch fijn, mijn trouwe makkers.

Na een glaasje vruchtensap en daarna een kopje soep ben ik terug naar mijn mandje gegaan. De nacht was onrustig, veevuldig (een keer of 10) onderbroken maar misschien ook omdat ik de avond ervoor had doorgeslapen. Vandaag heb ik het rustig aan gedaan. Ben nog even geschrokken van de weegschaal, had me niet meer gewogen sinds ik gestopt ben met roken drie maanden geleden. Diarree is wel een groot deel over. Hoewel ik gepland had om om 12.00 uur in Amsterdam te zijn, koos ik voor 15.00 uur, en besloot toen toch maar tegen het eind te gaan, alleen de stand afbouwen. Onderweg een sapje gehaald en een broodje ros, voor als het langer zou duren. Gelukkig maar achteraf. Kreeg een telefoontje vanuit de beurs. Ze hadden de stand al afgebroken, waar ik bleef? Voorbij schiphol en onderweg was het antwoord. Daar aangekomen bleek dat er niemand anders meer was. En aangezien je je auto pas om 19.00 uur naar binnen mocht reden verplicht gekeken naar de walgelijke ererondes, best of groups en best of show. De laatste keurmeester hield van klein: een Shotse Terrier werd best in Show, een mopshondje tweede. Persoonlijk vond ik dat de Grand Basset Griffon de Vendeèn had moeten winnen.. Voor leukste hond, voor stabielste hond, voor leukste combinatie. Het meisje had overduidelijk plezier met haar hond en haar hond met haar. En zeker met dat ras is dat bijzonder. Maar ja, ik kijk vanuit gedrag natuurlijk.

Terwijl ik me op sta te vreten over het feit dat mijn fijne collega’s er ondanks het feit dat ik nog 15 minuten!! onderweg was al vertrokken waren en ik dus in mijn eentje kon sjouwen, passen en meten. Nog meer vrat ik me op over het leuke "grapje". Ik had gisteren namelijk (net als vandaag) de auto van paps mee en had de papieren kennelijk snel even in een tasje gedaan dat daar nog stond. Die hebben ze aangetroffen en in plaats van hem even ergens onder te doen is die bovenop de stapel gelegd. Niet echt handig. Vooral omdat ik morgen nog even héél goed moet zoeken of de Kas er eigenlijk wel is, heb hem niet gezien namelijk en de stand is in afbouw onbewaakt gebleven. Tijdens mijn stress voel ik me weer onwel worden. Ho! Rustig dus. Huib had al wel gezegd dat ik rustig moest blijven dit weekend…

Wat heb ik dus geleerd? Spreek geen acupunctuur af vlak voor dit soort evenementen… Maak retegoeie afspraken met de collega’s. En wellicht: eet geen krentenbollen! Misschien zijn het de suikers daarin geweest die me over de top geholpen hebben gisteren. Nu ja.. we zien wel weer.

Naast het heerlijke zonnetje dat op dit moment schijnt buiten, is ook van binnen het weer rustiger geworden. De koorts heb ik er vannacht uitgezweten, (of uitgezweet…. ben dat even kwijt) de misselijkheid is nagenoeg weg, en de hoofdpijn ook!! Het ziet er naar uit dat het ergste voorbij is!

Inmiddels heb ik ook koorts, spierpijn en heb ehet onwaarschijnlijk koud. En ik heb het dus echt nooit koud! Zou het gewoon griep zijn? Of heeft het ook te maken met de acupunctuur. De misselijkheid is even weg als ik droge crackertjes eet, dus dat doe ik dan maar. Ook de kruiden zijn gearriveerd, smaak valt me mee en het blijft wel binnen. Ook ben ik nog wat beurs van de handen van mijn fysio… au!!

Sorry voor korte berichtje, ga nu maar slapen…

Gistermiddag even met Huib gesproken over hoe het nu met me gaat. Mijn klachten kunnen inderdaad te maken hebben met mijn misselijkheid en hoofdpijn. Het moet echter vanzelf wegtrekken, dus even afwachten nog. Verder heb ik er wel mee kunnen werken gisteravond, twaalf hondjes getest voor de basiscursus wat langer duurde dan de bedoeling was.

Één voordeel had ik: er was ook een vervolggroep aanwezig gisteravond en laat daar nou net een schat van en vrouwtje in zitten die stomtoevallig fysiotherapeut is en me onwaarschijnlijk op mijn duvel geeft als ik niet gelijk aan de bel hang? Toen ik begin oktober door mijn enkel was gegaan stond ze de dag erna op de stoep met de interferentiestroom en tape. Of ze mijn nek even onder handen wilde nemen omdat zus en zo. Dat wilde ze, en is geduldig een fikse tijd blijven wachten na de les om mij nog even te kneden. Het zat zo vast dat ze er maar deels doorheen kwam, volgende week verder dus daarmee. Mijn dank is supergroot…

Mede daardoor heb ik naar verhouding een hele goede nachtrust gehad. `Geslapen` van 2 tot 7 en dat is voor mijn doen erg lang. Vanmorgen was het even rustig, in mijn kop maar ook in de maag. Helaas heeft dat niet lang geduurd maar is op zijn minst hoopvol toch? Wel nu last van dunne en misselijkheid met braakneigingen.

Zo Huib maar even bellen…